De Peuter Speelzaal en Basis scholen
Een vast ritueel was elke ochtend en middag het vervoeren van de schoolkinderen.
De kinderen worden door de ouders naar een peuter speelzaal gebracht.
De aller kleinsten blijven daar, maar de iets oudere kinderen worden met een taxi naar een basisschool gebracht.
Een klein meisje van 3 of 4 jaar moest op school "afgeleverd" worden, dus ik liep met haar mee over de weg en probeer een beetje op te schieten, want in de wagen zat nog een jongetje te wachten.
"Wat loop jij hard", zei het meisje met de korte beentjes achter mij.
Op het schoolplein aangekomen, nam ik aan dat ze het verder wel wist, maar... fout gedacht.
"Van mama moet je me binnen bij de kapstok brengen."
Mee naar binnen, maar de deur was nog op slot.
"Die koperen knop is de bel", wist ze me te vertellen.
Inderdaad, er werd door een leerkracht opengedaan en we konden naar binnen.
Het jasje werd aan de kapstok gehangen, het appeltje en de drinkbeker gingen mee uit haar rugzakje, ze was helemaal klaar voor een dagje school.
Intussen waren de schooldeuren opengegaan en ik moest me door de troep naar binnen stromende kinderen heen werken.
Buiten snelde ik terug naar de auto, om het laatste persoontje naar zijn bestemming brengen...
Natuurlijk gebeurde 's middags het omgekeerde.
Dan stond ik bij de school te wachten op de passagiertjes.
Toen ik er voor de eerste keer kwam, had ik niet meer dan een lijstje bij me met een aantal namen, op welke school ze opgehaald moesten worden.
Later leerde ik de gezichtjes kennen.
Dus op naar het volgende avontuur.
Dat was weer een uitdaging... Twee meisjes van ongeveer 5 jaar moesten opgehaald worden.
Daar stond ik dan als taxi chauffeur in m'n nette pak, met stropdas, wat verloren tussen al die moeders die hun kinderen op kwamen halen.
Toch was het een voordeel.
De kinderen vonden mij, in plaats dat ik hen moest gaan zoeken.
Ik werd herkend aan de kleding.
Eén van mijn passagiers kwam met de juf naar buiten keek om zich heen en riep meteen: "Dat is mijn chauffeur."
Het tweede meisje was zo gevonden en we konden op pad.
"Naar het station?", probeerde ik het ijs een beetje te breken.... "NEEEEEE!!"; klonk het uit twee keeltjes, "Naar de speelzaal".
Die twee op de achterbank zaten intussen niet stil.
Ze deden de tussenleuning van de achterbank omlaag. De ene ging erop zitten, de andere ging weer bij haar op schoot.
"En nou hard door de bocht", werd er van achteren geroepen.
Toevallig kwam er een vrij scherpe bocht. Boem, en het hele spul viel omver.
Geschrokken vroeg ik of ze niets gebroken hadden. "Nee! Jij ook niet?", klonk het gillend van het lachen van achteren.
Toen dacht ik eigenlijk pas: "stel je voor dat er wel iets gebeurd was".
Aangekomen bij de speelzaal, liet ik ze netjes uitstappen en ik wilde ze binnen brengen..... Nou dat hoeft niet want ze wisten zelf de weg wel, die twee tantes van zo'n jaar of 5!
Ik moest door naar een andere school. Opdracht: en jongen en een meisje ophalen en ook bij de speelzaal afleveren. Ook die twee waren vlot opgespoord.
Ze raakten hevig met elkaar in gesprek over de ballonnen die voor Koninginnedag de lucht in zouden gaan. Op een gegeven moment riep het meisje naar mij: "Jij zit mee te luisteren!"
Het gesprek werd beëindigd en ze begon maar een liedje te zingen.
Aangekomen bij de speelzaal hoefde ik met haar niet mee te lopen. Ze wist zelf wel waar ze moet zijn. Die komt er wel dacht ik dan.