Met een rolstoelbus naar het ziekenhuis
Ik mocht weer eens naar die welbekende inrichting voor zwakbegaafde mensen.
Er werd om een rolstoel taxi verzocht, dus ik meld mij daar binnen.
"Ben je met een busje? Eigenlijk is dat niet nodig, maar het gaat wel wat sneller met deze bewoner",
werd aan mij uitgelegd.
"Ik ben met een busje dus neem hem maar mee in een rolstoel."
Daar was tenslotte ook om gevraagd.
Een rolstoel moest natuurlijk goed vastgeklemd in het busje komen te staan, met de passagier daarin.
Na eerst met een klem een poosje bezig te zijn geweest...
het lukte niet, de as van de rolstoel was te smal om de klem er goed tussen te krijgen.
Dan maar met de spanbanden aan het werk.
Een klem met spanbanden aan de voorkant, rolstoel op de handrem en een klem met spanbanden aan de achterkant, de rolstoel werd goed vast getrokken.
Oké, het zaakje stond na een tijdje eindelijk goed stevig vast.
Ik liep naar de bestuurdersplaats en werd met stomheid geslagen...
De rolstoelpassagier had plaats genomen op een gewone bank in de bus...
"Ik had hem beter gelijk op een stoel kunnen laten zitten en de rolstoel achter in de bus op de handrem kunnen zetten, dan waren we wel wat sneller geweest!", verontschuldigde de begeleidster.
Dit was weer zo'n wending, je verzint het niet, het gebeurde gewoon.